Bericht uit Colombia: Solidariteit

Solidariteit.

Ik wist het vrijwel zeker maar nu helemaal. Ik had de leerkrachten geinformeerd over de situatie in Nederland, waarbij enkele kringloopwinkels minder inkomsten hebben omdat ze veel dicht zijn door het virus. We hebben ze uitgelegd dat dit betekent dat we minder loon kunnen betalen maar ook dat dit nog niet helemaal zeker is.

We hebben ze verteld dat, als er nog iets binnenkomt ze dit met terugwerkende kracht alsnog uitbetaald krijgen. Maar we hebben ze ook verteld dat korten op het loon niet nodig is als we dit bedrag korten op de uitgaven van de voedselpakketten die we maandelijks uitdelen. Uiteindelijk zijn we een school en zijn we eigenlijk niet verantwoordelijk voor de voeding van de kinderen.

Dat zou bij de gemeente thuis moeten horen maar die hebben hier nooit geld. Het deed me heel goed dat het antwoord unaniem was. We mogen onder geen beding stoppen met de uitgifte van de voedselpakketten. Iedereen weet hier wat het is om honger te moeten lijden. Dat ze zelf geen eten hebben tot daaraantoe maar dat ze hun kinderen geen eten kunnen geven dat doet heel veel pijn. Heel veel mensen hier leven van dag tot dag en doen alle werkzaamheden die een paar pesos opleveren. Maar door de crisis is een groot gedeelte van de economie stilgevallen en is er minder geld beschikbaar om werkzaamheden uit te laten voeren. Ook zit er minder geld in de portemonnee om producten te kopen die aan de deur worden aangeboden.

Wij hebben hier de gewoonte om producten te kopen van deze verkopers om die vervolgens weg te geven aan mensen die honger hebben. Maar er zijn steeds minder mensen die de luxe hebben om dit te kunnen doen. We hebben de leerkrachten en de ouders ook duidelijk gemaakt dat de komende jaren de aanvragen om hulp vanuit de hele wereld sterk gaat groeien. Ons dorp is helaas niet de enige plaats in de wereld met dikke problemen. Dat het aan hun ligt om ervoor te zorgen dat diegenen die ons helpen overtuigd blijven dat het geld dat aan de school besteed wordt idioot goed op zijn plaats is gekomen. Dat het ook aan hun ligt om de mensen in Nederland uitgebreid te informeren waarom hun geld zo goed besteed is.

Tijdens mijn gesprekken met de ouders en de leerkrachten kreeg ik heel sterk het gevoel dat de motivatie en de wil om dit te realiseren heel sterk aanwezig is.

Komt er hopelijk toch nog iets goeds uit dit klote virus.