Wanneer ik in Utrecht kom en het maar éven in mijn programma van die dag past, stap ik de Dom binnen. Sinds mijn studietijd is het één van mijn favoriete plekken in de stad, met veel rust en ruimte. Ik weet dat ik halverwege mijn ronde door de kerk bij de stilteplek kom: een apart gevormd kruis aan de muur, ervoor enkele bankjes, veel brandende kaarsen én een vitrine waarin een gecalligrafeerde pagina ligt. Op die bladzijde staan een afbeelding, een naam met jaartallen, een korte levensbeschrijving én een gebed. Regelmatig wordt het papier verwisseld; er zijn veel mensen te gedenken; veel geloofsgetuigen, de eeuwen door. Niet alleen aan het begin of later deze maand.

Op deze zondag in november wil ik samen met u in de dienst één van die vele geloofsgetuigen met aandacht omringen: Maarten Luther.

Toen hij zijn academische stellingen poneerde op 31 oktober 1517 – niet toevallig aan de vooravond van Allerheiligen – was hij 34 jaar jong. Als kloosterling was hij een zoektocht begonnen naar de zin van het leven. We hoeven ons niet veel illusies te maken over de samenleving van die tijd; in het grote rijk van Karel V was altijd wel ergens (politiek) gedoe of erger. En in de kerk van zijn dagen was het niet anders; Luther onderkende de misstanden in de Rooms-Katholieke Kerk. Hij noemde Rome na zijn bezoek zelfs de ’stad van de duivel’.

Luther als inspirator en vooroploper. Iemand die met moed en geloof door de wereld is gegaan. Als u het mij vraagt, kunnen we zijn drive, zijn moed anno nu goed gebruiken als inspiratiebron. Omdat hij ons meteen bepaalt bij het Bijbelse woord, het levende Woord: Jezus die ieder mens in vrijheid zet, zonder oordeel, met barmhartigheid.

Genoeg om te overdenken en te bezingen in de Bethelkerk.  

Sophie Bloemert