Komende zondag sluiten we het kerkelijk jaar af. Deze laatste zondag heeft in de loop van de (liturgie)geschiedenis verschillende namen gekregen. Bekende protestantse aanduidingen zijn: zondag van de voleinding of eeuwigheidszondag. Katholieke zusters en broeders spreken over ‘Christus, Koning’.
In onze viering ligt het accent op het gedenken van de overledenen van het afgelopen jaar. Acht namen zullen worden genoemd en natuurlijk is er ook ruimte om persoonlijk aan mensen uit onze kring van familie en vrienden, die elders overleden zijn, te denken. We willen stil staan bij gemis en verdriet; tegelijk vieren we Gods trouw over ons leven en dat van onze gestorven dierbaren. Er worden lichtjes ontstoken en de kerkelijke kleur is wit, omdat we ons, omringd door donkerheid, richten op Jezus, de Opgestane. die heeft gezegd: Ik ben het Licht van de wereld.
In de psalmlezing klinkt hoe het bestaan van ieder mens blijvend is verbonden met God. In het Bijbelgedeelte dat we uit Marcus 13 lezen, wordt duidelijk dat de Zoon des Mensen een moeilijke tijd voorziet en tegelijk spreekt over een nieuw ontmoeten. Realistisch en evengoed bemoedigend. Dat hebben we hard nodig. In allerlei opzichten, trouwens. Ons slotlied heeft ds. Sophie met het oog daarop gekozen:
Ga met God en Hij zal met je zijn:
bij gevaar, in bange tijden,
over jou zijn vleugels spreiden.
Ga met God en Hij zal met je zijn. (lied 416:2)
