Voor het eerst in al die jaren dat we hier zijn hebben we de school dichtgehouden vanwege noodweer. Hevige regenbuien en zware windstoten teisterden afgelopen zondag zowat heel Colombia. Ook de kuststreek werd zwaar getroffen.
Dat is een natuurverschijnsel dat we nog nooit meegemaakt hebben. Normaal valt er aan de kust in de maanden december tot mei geen regen. Een verwaaide bui kwam nog weleens voor, maar alleen plaatselijk en nooit de moeite waard om over te praten. Tot afgelopen zondag.
Het begon rond een uur of drie in de morgen te regenen en het bleef regenen. Af en toe zachtjes en regelmatig kwam het met bakken tegelijk naar beneden. Tot laat in de middag, maar ook daarna bleef het nog zachtjes doorregenen tot maandag laat in de morgen.
Het dorp stond compleet onder water en in heel veel huizen steeg het water tot zeker een meter hoog. Hele wijken waren afgesloten door de overstromingen en iedereen was iedereen aan het helpen om te redden wat er te redden viel. Het is een geluk bij een ongeluk dat de mensen hier amper iets in hun huis hebben staan. Met een koelkast, een televisie, een paar matrassen en een beetje kleren heb je het al een heel eind gehad. Maar als er iets verloren gaat, is de ellende groot.
Ik weet niet of er veel schade is. Daar komen we de komende dagen wel achter.
Het water is alweer bijna weg, maar de ravage is groot. De wegen zijn veranderd in modderpoelen en er zijn veel aardverschuivingen gemeld. De bevolking is volop bezig om de schade te herstellen om het huis weer op orde te krijgen.
Voor het eerst in ons bestaan hebben we besloten om de school op maandag dicht te houden. Laten we hopen dat dit ook de laatste keer is, maar we moeten er ook rekening mee gaan houden dat dit nog wel eens meer kan gaan voorkomen.
