Ik zit met een probleem in mijn maag dat ik zelf veroorzaakt heb en dat moet ik op zien te lossen. Afgelopen jaar ben ik erachter gekomen dat ik niet onsterfelijk ben. Dat heeft ervoor gezorgd dat we de hele organisatie onder het vergrootglas hebben gelegd. Dat doen we om de hele organisatie toekomstbestendig te maken.
Op de school zijn nu alle leerkrachten samen verantwoordelijk voor het uit te voeren beleid. We zijn bezig om een eigen licentie voor de school aan te vragen. Alle leerkrachten worden op basis van gelijkheid eigenaar van deze licentie, zolang ze leerkracht zijn op onze school.
We zijn ook bezig om een stichting op te richten. Een stichting zonder winstoogmerk. Met een bestuur dat toezicht houdt op de inkomsten en de uitgaven. Die toezicht houdt, zodat alle inkomsten komen waarvoor ze bedoeld zijn, bij de kinderen. We zijn ook bezig met een website, zodat er een duidelijke en open communicatie is met de sponsoren.
Maar er staat nog een groot probleem open. Toen ik 16 jaar geleden naar Colombia vertrok, had ik geen enkel plan. Ik ben de school begonnen uit idealisme. Ik heb zeker de eerste 10 jaar alle verschillen in de exploitatie van de school bijgelegd uit eigen zak. Ik ging hierheen met het idee om een simpel leven te leiden en daarbij is geld niet belangrijk.
16 Jaar geleden was het schoolgeld 100 euro en nu vragen we 125 euro zonder schoolboeken. Maar ook hier is het leven een stuk duurder geworden. Het afgelopen schooljaar was het schoolgeld voor de kleuterklas en de lagere school 180 euro. Dom van mij om het sponsorbedrag nooit met de inflatie mee te laten groeien.
Maar als ik een opvolger wil vinden, dan kan ik niet verwachten dat hij de verschillen uit eigen zak gaat leggen. Ik wil de kinderen niet in de steek laten en wil een gezonde bedrijfsvoering achterlaten. Ik weet dat ik veel vraag, en zeker voor diegenen die meerdere kinderen sponsoren. Hopelijk kunnen we samen tot een oplossing komen.