We zijn gisteren het nieuwe schooljaar begonnen. Normaal betekent dat met maar een paar leerlingen. Andere jaren waren we vier weken bezig met inschrijven en begonnen we elke keer het jaar met een achterstand. De kinderen die later instroomden, moesten al meteen een achterstand inhalen.
Dat komt omdat we hier heel weinig communicatiemogelijkheden hebben. Iedereen heeft een telefoon, maar er zijn maar weinig mensen die een pakket hebben met belminuten. De meeste mensen kopen een keer per week voor 2000 pesos [€ 0,40] aan belminuten. Daarmee kunnen ze een tot twee dagen bellen.
Maar dat is niet de enige belemmering. De kinderen moeten inschrijfgeld betalen, ze moeten dikwijls een uniform kopen of vermaken, schoolspullen en boeken. Daarvoor hebben de meeste ouders geen geld, omdat de feestdagen net voorbij zijn. Dat zijn hier de belangrijkste dagen van het jaar. Daar mag niet op bezuinigd worden.
De ouders willen niet graag toegeven dat ze niet genoeg geld hebben om alle kosten te kunnen betalen. Opdat niet toe te hoeven geven, sturen ze hun kinderen naar school wanneer ze weer wat geld hebben om de eerste kosten te kunnen betalen, en dat kon zomaar een maand duren.
Maar nu zijn alle leerkrachten gezamenlijk verantwoordelijk voor het onderwijs en daarom durfden we het aan om alle kosten op afbetaling aan te bieden. Dat is iets waar men niet te licht over moet denken. Dat betekent dat er voor vrijwel elke leerling een administratie moet worden aangelegd en dat we er rekening mee moeten houden dat de ouders er een heel schooljaar over zullen doen voordat alles betaald is.
Maar het heeft wel een heel positief effect op de opkomst. We zijn gisteren het schooljaar begonnen met 103 leerlingen en dat zijn er 70 meer dan een jaar geleden. Dat geeft hoop. De doelstelling was tussen de 140 en 150 leerlingen dit schooljaar en het moet gek gaan willen we dit niet binnen een week voor elkaar krijgen.
