MDO Bericht uit Colombia: schoolproject

Op 31 jan. 2016 heeft Jolanda Planting en Piet Heerschap uitleg gegeven over dit project na de kerkdienst. Adriaan houdt ons op de hoogte door zijn mails, die we 1 of 2 keer per maand ontvangen. In deze stukjes verwoordt hij, hoe moeilijk het is als

Nederlander om het verschil in cultuur te begrijpen en hiermee om te leren gaan.

Andere cultuur

Sinds kort hebben we een appartement gekocht in Cartagena. Niet dat we niet tevreden zijn met ons dorp maar het is heel intensief om iedere dag de confrontatie aan te gaan met de problemen die we hebben. Het meest moeilijke is iedere keer het bepalen of ze nu echt een probleem hebben of dat ze alleen maar aan de deur komen om geld te vragen. We kennen de meeste niet maar ik lig nog regelmatig wakker van het feit dat ik een moeder weg stuurde omdat ik haar niet geloofde. Daar heb ik nog heel vaak problemen mee omdat ik een paar maanden later hoorde dat haar kind was overleden omdat zij de medicijnen niet kon betalen.

Nu peddelen we op en neer maar hebben we wel dagelijks contact met de leerkrachten op de school. We hebben ook sinds kort een goede internetverbinding en dat maakt het allemaal een stuk makkelijker. Zij weten me ook veel beter te vertellen wie er echt hulp nodig heeft omdat ze iedereen kennen. Dat appartement is er echter ook gekomen om de fruit verkoop op gang te brengen. We zitten al een hele tijd op 500 zakjes in de maand en dat is te weinig. Cartagena is een perfecte markt met ongekende mogelijkheden maar die moet wel geƫxploiteerd worden. We hadden twee verkopers maar de ene kreeg problemen met zijn gezondheid en de andere kreeg het voor elkaar om elke cent die ze verkocht meteen om te zetten in eten. Daardoor had ze wel nooit geld om nieuwe zakjes te kunnen kopen. Lenen op afstand is bijna zeker geld kwijt.

Maar de stad kent ook zijn problemen. Een groot probleem is de compleet andere cultuur. Waar in ons dorp de meeste huizen amper een deur hebben is hier alles afgesloten. De mensen met geld hebben allemaal 2 meter hoge hekken rond hun huis en komen niet snel hun huis uit. De mensen die goed te verteren hebben wonen in huizen waar je alleen kunt komen via een bewaker. Die gaan geen enkel discussie aan en laten gewoon niemand door. Ze zijn gewoon allemaal ongelofelijk wantrouwig hier. Dat ligt anders voor een buitenlander omdat ze denken dat die allemaal stikken van het geld en die zijn dus overal welkom. Waar Luz aan een gesloten poort kwam gaat die voor mij overal open. Betekend wel dat ik met mijn 64 jaar langs de deuren loop te venten met zakjes fruit. Toen ik hierheen ging had ik dat niet op mijn verlanglijstje staan maar eerlijk is eerlijk, ik vind het leuk om te doen. Je moet gewoon alles meegemaakt hebben in het leven.